''Οι πολιτικοί σκέφτονται τις επόμενες εκλογές. Οι ηγέτες τις επόμενες γενιές'' (Σαρλ ντε Γκολ)
-
top_2 Από 1995... Το ΚΑΛΑΜΙ είναι αποδεδειγμένα το πρώτο σ' επισκέψεις site εκτός Ελλάδας
arxigos
-
ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ
ΡΑΠΙΣΜΑΤΑ
ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ
ΣΧΟΛΙΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ
Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
parthenon
Διεθνής Αμνηστία
Οι Ν.Υ. Times γιά την αρχαία Ελλάδα
Ιστορία - Μυθολογία
Βιβλιοθήκη "Περσεύς"
'Aνθρωποι των ιδεών
Ίδρυμα Μ. Ελληνισμού
Σύνταγμα της Ελλάδος
LivePedia.gr
fs
Από τον χρόνο 1995

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΚΑΘΙΕΡΩΣΑΤΕ ΤΟ ''K" ΩΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟ e-MME EΚΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
(ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ)
free speech
Το βασικό πρόβλημα της κοινωνίας σήμερα είναι ότι, οι ανόητοι είναι απόλυτα βέβαιοι και οι γνωστικοί είναι γεμάτοι αμφιβολίες.
(Μπ. Ράσελ)

Ο Μύθος της ''Κυπριακής Τραγωδίας''

Επί 41 συνεχή έτη τώρα, τόσο οι Ελληνοκύπριοι πολίτες, όσο και οι απανταχού της γης Έλληνες, αγωνιούν και προσπαθούν να πληροφορηθούν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η “φίλη και σύμμαχος” Τουρκία, σε αντίθεση με κάθε έννοια του διεθνούς δικαίου και των διεθνών εθιμικών κανόνων, εξαπέστειλε τα ασκέρια της να εισβάλουν στο γαλήνιο και άοπλο νησί της Αφροδίτης, (μιας ανεξάρτητης δημοκρατίας πλήρες μέλους του οργανισμού Ηνωμένων Εθνών), σκορπώντας τον όλεθρο και την καταστροφή, σκοτώνοντας στο διάβα τους άοπλους και ανυπεράσπιστους πολίτες και βιάζοντας τις  ελληνοκύπριες γυναίκες.
Το αποτέλεσμα ήταν η εγκατάσταση στα υπό κατάληψίν εδάφη ενός αριθμού σαράντα χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν από την Άγκυρα ως μέλη της “ειρηνευτικής αποστολής”, όπως τόσο βολικά βάφτισε η κυβέρνηση της την άγρια εκείνη επίδειξη δύναμης και της καταστροφικής διάθεσης των μελών του εκστρατευτικού σώματος. Είναι βέβαιο ότι όταν τέλειωσε  εκείνη η “ειρηνευτική παρωδία”, με την καλλιτεχνική ονομασία “Αττίλας”, πέραν των χαλασμάτων και της καταστροφής που άφησε στο πέρασμά της, πέραν των δεκάδων χιλιάδων νεκρών Ελληνοκυπρίων, δημιούργησε ένα κύμα εκατό ογδόντα, περίπου, χιλιάδων πολιτικών φυγάδων, εξόριστων Κυπρίων, μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, οι οποίοι αναγκάσθηκαν να ζητήσουν καταφύγιο στα απελεύθερα μέρη της δημοκρατίας για να σωθούν, πέραν των δύο χιλιάδων αγνοούμενων πολιτών που άφησε πίσω του ο στρατός του εισβολέα.
Η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας και κυρίως της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, της οποίας μέλη ήταν τόσο η Ελλάδα, όσο και η Τουρκία, περιέργως υπήρξε χλιαρή και θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ανύπαρκτη. Η Αθήνα, προσπάθησε με κάθε τρόπο να περάσει εκείνη η λαίλαπα,  έκανε δε οτιδήποτε δυνατόν να ξεχαστεί. Μολονότι δε έχουν περάσει έκτοτε σαράντα ένα ολόκληρα χρόνια, οι δυνάμεις κατοχής παραμένουν  στο νησί, σε πείσμα και ενάντια στα 113 καταδικαστικά ψηφίσματα του οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, τόσο η κυβέρνηση των Αθηνών, όσο και το κοινοβούλιο της Ελλάδος, συνεχίζουν να αρνούνται να δώσουν στη δημοσιότητα τον γνωστό φάκελο της κυπριακής τραγωδίας, χωρίς απολύτως καμία αιτιολογία. Το πλέον σημαντικό, μάλιστα, αυτής της πολιτικής είναι το γεγονός ότι την αποδέχθηκαν, μέχρι σήμερα, όλα τα κόμματα που βρέθηκαν να ασκούν την εξουσία, με τον ισχυρισμό ότι η δημόσια γνωστοποίηση του φακέλου θα δημιουργούσε “σοβαρά προβλήματα της χώρας σε σχέση με την διεθνή κοινότητα”.
Το σπουδαίο μάλιστα είναι ότι επί σαράντα ολόκληρα χρόνια, συνέχιζε να υφίσταται η Κυπριακή δημοκρατία στις καλένδες της διεθνούς κοινότητας, ο δε πρόεδρος της απολάμβανε το προνόμιο να αναγνωρίζεται διεθνώς ως ο νόμιμος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κύπρου, σε αντίθεση με τους ηγέτες της Τουρκοκυπριακής μειονότητας οι οποίοι παρέμεναν απλά “ηγέτες της Τουρκοκυπριακής κοινότητας”. Αυτό φυσικά πλην της Άγκυρας, η οποία είναι η μοναδική οργανωμένη κρατική διοίκηση η οποία αναγνώρισε τα υπό κατοχή εδάφη του νησιού ως “Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου.”
Ενώ δε όλες αυτές τις δεκαετίες που πέρασαν από την εισβολή του Αττίλα και μέχρι τα τέλη του 2014, τόσο η Ελλάδα, όσο και η Λευκωσία επέμεναν να αναγνωρίζουν ως τον μόνο νόμιμο πρόεδρο της δημοκρατίας τον εκλεγμένο ηγέτη των ελληνοκυπρίων, χαρακτηρίζοντας ως “ηγέτη της Τουρκοκυπριακής κοινότητας”, την εκάστοτε ηγεσία των υπό κατοχή διοικήσεων, είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό το γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία, το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, αναφερόμενο στη πρόσφατη συνάντηση του προέδρου της Δημοκρατίας της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη με τον ηγέτη της Τουρκοκυπριακής κοινότητας Μουσταφά Ακιντζί, ανέφερε: “τη δέσμευσή τους να εργασθούν ακούραστα για επίτευξη το συντομότερο δυνατό μιας συνολικής λύσης του Κυπριακού εξέφρασαν ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ των δύο κοινοτήτων... οι οποίοι συμφώνησαν παράλληλα να πραγματοποιούν τουλάχιστον δύο συναντήσεις το μήνα.”
Οφείλω να ομολογήσω την απογοήτευσή μου για το που έφθασε ο χειρισμός του Κυπριακού από έναν πρόεδρο ο οποίος μάλιστα στο παρελθόν είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ της αποδοχής του σχεδίου Ανάν που είχαν προτείνει τα Ηνωμένα Έθνη, και το όνομα του οποίου αναφερόταν μεταξύ εκείνων που είχαν λάβει χρηματική ενίσχυση από τον οργανισμό και την Ουάσιγκτον, προκειμένου να εργαστούν για την αποδοχή του Κυπριακού λαού του σχεδίου Ανάν. Σχετικά με την τύχη εκείνου του σχεδίου και τη στάση του τότε προέδρου της Δημοκρατίας αείμνηστου Παπαδόπουλου, έχει μείνει ιστορική η φράση του ότι: “Παρέλαβα δημοκρατία και μου είναι αδύνατο να την παραδώσω ως κοινότητα”.
Δυστυχώς, δύο δεκαετίες αργότερα, ήλθε η “Νέα γενιά ηγετών” της Κύπρου η οποία ενώ εκλέχθηκε και έλαβε εντολή από τους Κύπριους ψηφοφόρους να διαπραγματευτεί τα συμφέροντα του κράτους, αυτοί, ελαφρά τη καρδία, από τη πρώτη συνάντησή τους κιόλας, δέχθηκαν να υποβιβάσουν τον νόμιμο πρόεδρο της Δημοκρατίας σε “κοινοτικό ηγέτη”. Το γεγονός, μάλιστα αυτό, γίνεται ακόμα ποιο σοβαρό εάν αναλογισθεί κάποιος ότι το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων είναι το επίσημο όργανο της Κυπριακής Δημοκρατίας για την μετάδοση των ειδήσεων.
ΝΤΕΚΤΑΣ ΚΑΙ ΚΛΑΡΚ: δύο αποκαλυπτικές φωνές.
Τη δεκαετία του 1990, βρέθηκε στο Τορόντο επανειλημμένως ο τότε Τουρκοκύπριος ηγέτης Ραούφ Ντεκτάς, μέσα στα πλαίσια της “διαφωτιστικής” του εκστρατείας να πείσει τη κοινή γνώμη των Καναδών για τα δίκαια των Τουρκοκυπρίων. Μέσα στα πλαίσια εκείνων  των επισκέψεων επιδίωξα και πέτυχα να έχω μια αποκλειστική συνομιλία με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, υπό τον όρο ότι θα έπρεπε να τον αποκαλώ κατά την διάρκεια της συνομιλίας μας ως “πρόεδρο”, πράγμα το οποίο και δέχθηκα, άπαξ και συνάδει με τα ήθη, τα δημοσιογραφικά έθιμα και τους κανόνες. Κατά την διάρκεια λοιπόν εκείνης της συζήτησης βρήκα την ευκαιρία να αναφερθώ πάνω στο γεγονός της δημιουργίας εκατό ογδόντα χιλιάδων προσφύγων της Ελληνοκυπριακής κοινότητας, οι οποίοι έκτοτε παραμένουν πολιτικοί πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, προκειμένου να ικανοποιηθούν τα σχέδια της Άγκυρας περί δήθεν προστασίας των  εβδομήντα πέντε χιλιάδων Τουρκοκυπρίων. Ο τελευταίος, αφού άκουσε την ερώτησή μου, δήλωσε: “συμφωνώ και εγώ μαζί σου ότι τα άτομα αυτά αδικήθηκαν, λυπάμαι, πλην όμως δυστυχώς αυτοί είναι οι άγραφοι νόμοι του πολέμου. Η σωτηρία των Τουρκοκυπρίων είναι εκείνη που μας ενδιαφέρει. Για τις τύχες των Ελληνοκυπρίων είναι υπεύθυνες να φροντίσουν τόσο η Λευκωσία, όσο και η Αθήνα, οι οποίες είχαν γνώση της επιχείρησης αυτής.”
Όταν δε κάποια στιγμή  κατά την διάρκεια της συνομιλίας μας τον ρώτησα για το τι πιστεύει σχετικά με τις μελλοντικές εξελίξεις γύρω από αυτό το τόσο δύσκολο και άλυτο πρόβλημα, εκείνος απλά ύψωσε τους ώμους του και δήλωσε ότι αυτό αφορά αποκλειστικά και μόνον την Αθήνα και τους Ελληνοκυπρίους. “Το πρόβλημα αυτό θα είχε λυθεί εξ υπαρχής”, μου δήλωσε, “Εάν η Άγκυρα άκουγε τις εισηγήσεις μου. Πρότεινα, λοιπόν, την περίοδο εκείνη ο στρατός μας να καταλάβει ολόκληρο το νησί και αμέσως μετά να επιβάλει αναγκαστικά τη λύση που εμείς θέλαμε. Με τον τρόπο αυτόν εμείς θα εκπροσωπούσαμε την Κυπριακή δημοκρατία και δεν θα είχαμε να διαπραγματευτούμε με την άλλη πλευρά. Δυστυχώς η Άγκυρα δεν θέλησε να ακούσει την εισήγησή μου και έμεινε πιστή στις συμφωνίες της με την Αθήνα και τους συμμάχους, να καταλάβει μόνο τα συγκεκριμένα εδάφη. Πιστεύω ότι η Άγκυρα φοβήθηκε ότι σε περίπτωση αποδοχής των προτάσεών μου υπήρχε η περίπτωση παρεμβολής της Ελλάδας με αποτέλεσμα έναν πόλεμο που δεν τον ήθελε κανείς, άπαξ και η συμφωνία ήταν η δημιουργία Τουρκοκυπριακού κράτους, μέσα στα πλαίσια μιας ομοσπονδίας.”
Αναφερόμενος πάνω στα γεγονότα και τις θέσεις της Άγκυρας γύρω από τη Θράκη, ο συνομιλητής μου τόνισε ότι τα γεγονότα απλά αποδεικνύουν την αδυναμία της Ελλάδος να προστατευθεί έναντι μιας πανίσχυρης Τουρκίας. “Αν τολμούν, ας κάνουν και διαφορετικά”, μου δήλωσε, “για την Άγκυρα είναι υπόθεση δύο ορών να φθάσουν οι ένοπλες δυνάμεις της στην Αθήνα. Φυσικά δεν παραβλέπω και το γεγονός των υποτιθέμενων απωλειών σε προσωπικό, σε αυτή την περίπτωση, υπολογίζουμε να χάσουμε το πολύ εκατό χιλιάδες άνδρες, πλην όμως ο σκοπός αγιάζει τη θυσία. Εάν μάλιστα αναλογισθούμε ότι ολόκληρη η στρατιωτική ,μηχανή της Ελλάδας είναι μικρότερη από τις υπολογιζόμενες δικές μας απώλειες σε προσωπικό.”
 Όπως ήταν επόμενο εκείνη την τόσο σπουδαία συνομιλία δημοσίευσα στην επιθεώρηση, με αποτέλεσμα να βρεθώ αντιμέτωπος με τα μέλη της διπλωματικής αποστολής της Κύπρου στο Τορόντο, ο αρχηγός της οποίας με κατηγόρησε ότι αποκάλεσα τον Ντεκτάς πρόεδρο, σε αντίθεση με την πολιτική τους. Του δήλωσα ότι για μια τόσο σημαντική συνομιλία πάντοτε προηγούνται συνεννοήσεις και γίνεται αποδοχή όρων, και ότι εμένα με ενδιέφερε η γνώμη εκείνου και όχι οι τυπικότητες των προσφωνήσεων. Οφείλω να ομολογήσω, ωστόσο, ότι ήταν άτομα του γενικού προξενείου της Κύπρου στο Τορόντο, τα οποία ξεκίνησαν έναν βρώμικο πόλεμο εναντίον μου, επειδή τόλμησα να πάρω και να δημοσιεύσω εκείνη τη τόσο αποκαλυπτική συνέντευξη. Όπως δε ήταν επόμενο, σχολιάζοντας τους ισχυρισμούς του Τουρκοκύπριου ηγέτη οι εκπρόσωποι της Κύπρου απλά δήλωσαν ότι ήταν παραμύθια και φαντασίες του Ντεκτάς, και ότι κανένας από την ελληνική πλευρά δεν είχε υπ’ όψη του ή και γνώριζε κάτι σχετικό με τα σχέδια της Άγκυρας για στρατιωτική επέμβαση.
Ο επί του τύπου, ωστόσο, συνεργάτης του γενικού προξένου, έκανε τα αθέμιτα, θεμιτά, προκειμένου να με παρουσιάσει ως άτομο χωρίς αρχές. Μερικά χρόνια αργότερα, ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων  Εθνών, διόρισε ως ειδικό αντιπρόσωπό του και διαμεσολαβητή για το Κυπριακό τον πρώην πρωθυπουργό και επίσης υπουργό εξωτερικών του Καναδά, Τζο Κλαρκ. Ο κύριος Κλαρκ ανέλαβε τα καθήκοντα του και προσπάθησε να βοηθήσει όσο μπορούσε, παραμένοντας στη θέση του για ένα σχετικό μικρό διάστημα, οπότε και υπέβαλε τη παραίτησή του. Μετά την αποχώρησή του, λοιπόν, είχα την ευκαιρία να τον συναντήσω και του ζήτησα να με δεχθεί για μια αποκλειστική συνομιλία πάνω στο κυπριακό, κάτι που εκείνος δέχθηκε πρόθυμα.
Τη συνομιλία  μας εκείνη, οφείλω να ομολογήσω ότι, την κατέγραψα σε δύο διαφορετικά μηχανήματα, προκειμένου να βεβαιωθώ ότι θα μου δινόταν η δυνατότητα να αποστομώσω οποιονδήποτε τολμούσε να με διαψεύσει. Κατά την διάρκεια, λοιπόν, εκείνης της συνομιλίας, κάποια στιγμή ο συνομιλητής μου δήλωσε την απογοήτευσή του επειδή ενώ “είχαν συμφωνήσει και  οι δύο πλευρές στην εξεύρεση λύσης με την επιστροφή στην ελληνοκυπριακή διοίκηση των Βαροσίων (Αμμόχωστος), και ενώ είχαν δώσει τα χέρια τους από βραδύς για την συμφωνία, την επομένη το πρωί η ελληνοκυπριακή πλευρά του δήλωσε ότι δεν δέχεται τη συμφωνία. Χωρίς ωστόσο να δώσει κάποιες εξηγήσεις. ” Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τον Κλαρκ, χάθηκε εκείνη η μοναδική ευκαιρία αποδοχής κάποιου μέτρου το οποίο θα είχε σαν αποτέλεσμα και θα οδηγούσε σε τελική συμφωνία. Κατόπιν αυτού, σύμφωνα με τον συνομιλητή μου, ο τελευταίος κατέθεσε την εντολή που είχε λάβει από τον γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, λόγω του ότι πίστεψε ότι το θέμα ήταν περιπεπλεγμένο από τους παρεμβατισμούς των τρίτων εμπλεκόμενων μελών.
Την επομένη το πρωί, ωστόσο, από την δημοσίευση εκείνης της συνέντευξης στην επιθεώρηση, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από την προσωπική γραμματέα του κ. Κλαρκ η οποία μου δήλωσε ότι ήθελε να μου μιλήσει ο προϊστάμενός της. Της ζήτησα να μας συνδέσει, γεμάτος περιέργεια να μάθω το λόγο. “Τομ,” μου είπε ο συνομιλητής μου, “από το πρωί έχω λάβει έναν αριθμό τηλεφωνημάτων από το γραφείο της προεδρίας της Κύπρου και μου ζητάν να διαψεύσω τα όσα γράφεις.” Μα είναι δυνατόν; τον ρώτησα, την συνομιλία μας την έχω καταγεγραμμένη σε δύο διαφορετικές ταινίες, δεν το θυμάσαι; Η απάντησή του ήταν άμεση. Και βέβαια το θυμάμαι, και μάλιστα τους το είπα κατ’ επανάληψη, όμως αυτοί ισχυρίζονται ότι η συνέντευξη αυτή δημιουργεί σοβαρά προβλήματα για την Λευκωσία και πρέπει να διαψευστεί και συμπλήρωσε, “ Θα σε παρακαλέσω να με βοηθήσεις να ξεπεράσω αυτό το πρόβλημα, με ένα κάποιο είδος έμμεσης αναστροφής των όσων είπαμε.” Αντιλήφθηκα ότι  η θέση του συνομιλητή μου ήταν στην πραγματικότητα δύσκολη και καθώς δεν είχα καμία διάθεση να την κάνω δυσκολότερη του δήλωσα ότι μπορούμε να αποφασίσουμε από κοινού σε κάποιο κείμενο, προκειμένου να βοηθηθεί η κατάσταση.
Έτσι λοιπόν συντάχθηκε ένα κείμενο το οποίο χωρίς να θίγει εμένα έδινε την ευκαιρία στον συνομιλητή μου να δικαιολογήσει κάποιες δηλώσεις του. Για άλλη μια φορά, τα γεγονότα με έπεισαν ότι ο περίφημος φάκελος της Κύπρου, κάθε άλλο παρά ήταν καθαρός. Έκλεινε μέσα του την πολιτική βρωμιά του Αυγεία και αποτελούσε ένα αδιαμφισβήτητο τεκμήριο μιας ακόμη προδοσίας του πολιτικού κατεστημένου Αθηνών και Λευκωσίας σε βάρος του Ελληνικού έθνους και του λαού. Πέραν τούτου, όμως, επί σαράντα ένα ολόκληρα χρόνια, ο εισβολέας και κατακτητής των κυπριακών εδαφών, συνεχίζει να κρατά κλειστή την Αμμόχωστο, αποδεικνύοντας έτσι τον σεβασμό του στις κοινές συμφωνίες με την Αθήνα και πιθανόν και τη Λευκωσία.
Δύο δεκαετίες, λοιπόν, αργότερα οι δηλώσεις των ΗΓΕΤΩΝ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, μας λένε ότι “συμφώνησαν όπως εργαστούν μαζί πάνω σε αριθμό μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης τα οποία θα ωφελήσουν αμοιβαία τις δύο ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ.”
‘Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης οι Τούρκοι τελικά κατόρθωσαν με την ανοχή της Αθήνας, να δολοφονήσουν την κατακαημένη την «Δημοκρατία της Κύπρου» και να επιβάλουν τα σχέδιά τους για την δημιουργία ομοσπονδίας δύο “ισότιμων κρατών”. Αυτό τουλάχιστον , επιβεβαίωσε ο πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και τώρα ηγέτης των Ελληνοκυπρίων Νίκος Αναστασιάδης, σε συνομιλία που είχε με τον ΓΓ του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών  Μαν Κι Μουν, καθώς ζήτησε την συμβολή του στη νέα προσπάθεια μέσα στο πλαίσιο των καλών υπηρεσιών του γραφείου εκείνου. Τόσο οι Ρωσία, όσο και οι ΗΠΑ χαιρέτισαν την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, επαναβεβαιώνοντας τη θέλησή τους να βοηθήσουν τη διαδικασία. Η συζήτηση και πάλι γίνεται πάνω στην δημιουργία μιας διζωνικής και δικοινοτικής ομοσπονδίας, με ίσα δικαιώματα των δύο εταίρων στη νέα Κυπριακή Πολιτεία, όπου ξαφνικά οι Τουρκοκύπριοι θα αποχτούν διεθνή αναγνώριση και θα είναι μέτοχοι στη διοίκηση, τα δικαιώματα και τις διεθνείς υποχρεώσεις της νέας πολιτείας. Χωρίς να υπάρξει καμία απολύτως εγγύηση για το εάν και κατά πόσον η Άγκυρα θα θελήσει να αποσύρει τις σαράντα χιλιάδες ενόπλων που εγκατέστησε στο νησί μετά την εισβολή των ορδών της.
Ο ηγέτης των Ελληνοκυπρίων πάντως, και πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης, Σύμφωνα με τις δηλώσεις του ειδικού συμβούλου του ΓΓ του ΟΗΕ Έσπεν Μπαρθ Έιντε, παρέδωσε στον Τουρκοκύπριο συνάδελφό του Ακιντζί χάρτη με 28 ναρκοπέδια στα κατεχόμενα, προκειμένου να επιδείξει τις καλές προθέσεις της κυβέρνησης του. Και όλα αυτά, εν απουσία του ισχυρού της Άγκυρας, του οποίου οι βουλές παραμένουν άγνωστες.
«Αφερίμ Μπουνταλά», που θα έλεγε και ο Σουλτάνος Ερντογάν.

Θωμάς Σάρρας (εφημερίδα ''Πατρίδες'', Τορόντο Καναδά - Μάϊος 2015)




Η γνώμη, το σχόλιό σας                   Συστήνετε, διαδίδετε το "Καλάμι"              Επιστροφή στην 1η σελίδα

'Aρθρα-σχόλια-συνεργασίες-επιστολές είναι καλοδεχούμενα (-ες) γιά δημοσίευση. Επιτρέπεται η μετάδοση, αναδημοσίευση του περιεχόμενου του "Καλαμιού", όταν αναφέρεται τ' όνομά του, με την ένδειξη www.Kalami.net

twitter
to Καλάμι στο FaceBook
Ελλάς το μεγαλείο σου (πέθαναν μεταξύ 500 και 322 π. Χ.)
Πυθαγόρας: 80 χρονών, στην εξορία από πείνα.
Μιλτιάδης
: 65 χρονών, στη φυλακή.
Αριστείδης
: 72 χρονών, στην εξορία από πείνα. Θεμιστοκλής: 66 χρονών, στην εξορία. Αισχύλος: 69 χρονών, στην εξορία.
Περικλής
: 66 χρονών, κατηγορήθηκε. Φειδίας: 66 χρονών, στη φυλακή. Αναξαγόρας: 72 χρονών, στην εξορία. Ηρόδοτος: 59 χρονών, στην εξορία.
Ικτίνος
: 58 χρονών, στην εξορία. Σοφοκλής: 90 χρονών, στην εξορία από πείνα.
Ευριπίδης
: 74 χρονών, στην εξορία.
Αλκιβιάδης
: 48 χρονών, στην εξορία.
Σωκράτης: 71 χρονών, ήπιε το κώνειο.
Θουκυδίδης
: 64 χρονών, στην εξορία. Αριστοφάνης: 61 χρονών, στην εξορία από πείνα.
Πλάτων
: 80 χρονών, στην εξορία.
Ισοκράτης: 99 χρονών, στην εξορία.
Δημοσθένης
: 62 χρονών, πήρε δηλητήριο.
Κολοκοτρώνης, φυλακίστηκε γιά εσχάτη προδοσία, 1833.
Στείλτε το Email σας
γιά άμεση ενημέρωση

To ΚΑΛΑΜΙ - Γιά "να λέγονται τα πράγματα με τ' όνομά τους".
Γιά να προβάλλονται τα σωστά και να σατιρίζονται τα υπόλοιπα των επώνυμων, που "καβάλησαν καλάμι"

Η δική σας γνώμη
μας ενδιαφέρει