|
|
|
Η άλλη άποψη:
'Ενοπλες δυνάμεις,
εκκλησία και κομμουνισμός
(ένας πρ. Α/ΓΕΝ κι ένας πρ. κομμουνιστής)
Σαράντα χρόνια ο ένας ως καταπιεσμένος (τρόπος του λέγειν) στρατιωτικός
και άλλα τόσα ο άλλος ως καταπιεσμένος κομμουνιστής, βρήκαν την
ευκαιρία να ξεδώσουν λέγοντας, ό,τι καταχώνιαζε μέσα τους. Μόνο που
αιφνιδίασαν, διότι αυτά που είπε ο ναύαρχος (τέως Α/ΓΕΝ αλλά επίτιμος)
Αντωνιάδης, θα περίμενε κανείς να τα πει ο Κύρκος (τέως ηγέτης
Κομμουνιστών) και εκείνα του τελευταίου να τα διαλαλήσει ο Αντωνιάδης.
Το κοινό σημείο στις δύο περιπτώσεις είναι, εκτός της πολύχρονης
καταπίεσης και της ιδιότητας του ΄΄τέως΄΄ στις κυρίαρχες
ενασχολήσεις τους, ότι απασχόλησαν την κοινή γνώμη με την
εκδήλωση των απόψεών τους πρόσφατα. Αμφοτέρων οι θέσεις
εκτιμήθηκαν ως προκλητικές (περισσότερο του Αντωνιάδη είναι αλήθεια,
γιατί του Κύρκου λίγο πολύ αναμένονταν, δοσμένης της πορείας του τις
τελευταίες δεκαετίες). Από τον έναν τώρα απομένει η διευκρίνιση
επί των ιδεολογικών του θέσεων ενώ από τον άλλον αποκλείεται μάλλον
η διαφήμιση κάποιας πίτσας ή άλλου συμπαθούς προϊόντος, όπως
είθισται από ανανήψαντες τέως ηγέτες Κομμουνιστικών Κομμάτων. Θύελλα
αντιδράσεων όμως ξεσήκωσε μόνον ο Αντωνιάδης αφού, φερ’ ειπείν ο
κ. Σούρλας ζήτησε όχι την κεφαλήν αλλά το πηλίκιο του επιτίμου επί
πίνακι. Με αυτόν ξέμπλεξε απλά ο τέως Α/ΓΕΝ ρωτώντας ακροτελεύτια στην
συνέντευξη τον καλό δημοσιογράφο: ''αλήθεια αυτός ο Σούρλας είναι της
γνωστής οικογένειας;'' Εάν δεν μας είχαν τελειώσει τα παρδαλά
κατσίκια θ’ ακούγαμε πλούσιο το γέλιο τους.
Ο Αντωνιάδης λοιπόν τάραξε τα νερά της εφησυχασμένης και αισθανόμενης
ως ιδιοκτήτριας των Ενόπλων Δυνάμεων αστικής τάξης της χώρας μας. Οι
απεγνωσμένες κραυγές ακούστηκαν αμέσως. ''Μα αυτός δεν είναι δικός
μας; Δεν είχε δικό του νησί και το πούλησε; Στην Κηφισιά δε
μένει; Δε φοράει και άσπρο παλτό; Παίζει και τένις με τον Παπαντωνίου,
πώς μιλάει έτσι; Γιατί δεν τα ‘λεγε εν ενεργεία να τον
σκίσουμε;'' Εύκολες οι απαντήσεις και γλαφυρές: ''Δε με ρωτήσανε
ποτέ, αλλά δεν πήγαινα και για Μητροπολίτης... και δερβίση να μου
φέρνανε το ίδιο μου κάνει''... γρουσουζιά οι εκπρόσωποι του θεού επί
των πλοίων... τί να κάνουμε, εμείς του ναυτικού είμαστε και λιγάκι
αναρχοαυτόνομοι (ανατρίχιασαν όλοι μ’ αυτό ειδικά)... δεν μ’ αρέσει να
πετσοκόβουν πτώματα και εγώ να τα προσκυνάω, προτιμάω τον
Ροΐδη (αυτό το ξέχασε μα θα το ‘λεγε σίγουρα).
Για τα ρουσφέτια και πώς διαμορφώνεται η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων,
καλύτερα να μη σχολιάσουμε τις δηλώσεις του, γιατί θα υποχρεωθούμε να
πάρουμε θέση και φτάνει προς το παρόν η ταραχή στα λιμνάζοντα. Όσο για
τις αντιδράσεις, ανεπιφύλακτα συνιστούμε σε όλους, να προσφύγουν στον
λογοτεχνικό αδάμαντα, που είναι χωρίς συναγωνισμό, ήτοι το Δελτίο Τύπου
(όχι της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών του ΠΝ που σεμνά διαφωνεί, αλλά)
της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών του Στρατού. Τί ύφος αλήθεια! Τί
δίκαιη οργή κρύβει η κραυγή αυτή η διανθισμένη με θρησκευτικό μένος,
πατριωτική και εθνική λατρεία, εκκλησιαστική δουλοφροσύνη και ποιητική
ενατένιση στα ιερά και όσια των Ενόπλων Δυνάμεων, τα οποία κ.λ.π.
κ.λ.π.!!! Λείπει βέβαια η οικογενειακή αγανάκτηση ώστε, μαζί με την
πατρίδα και την θρησκεία να αποτελέσουν το εκρηκτικό μίγμα για τη
συντριβή και την απόρριψη στον καιάδα του τολμητία αρνησίθρησκου.
Οι ανελέητες δηλώσεις του τέως αρχηγού, ήταν ως μάννα εξ ουρανού στους
χαλεπούς καιρούς που ζούμε, με τη νέα ανοικοδόμηση της χώρας μας από τη
Νέα Δημοκρατία, μετά εκείνη του αναγεννημένου ΠΑΣΟΚ. Γέλασε ο κάθε
πικραμένος στρατιωτικός εν ενεργεία και μη, ειδικά από εκείνους που
πρεσβεύουν τα ίδια και δεν τολμούν να τα εκφράσουν (και είναι
πολλοί πιστέψτε με, ιδίως όσοι επίσης ως ο Αντωνιάδης δεν πάνε για
Μητροπολίτες).
Ξεχάσαμε όμως τον άλλο ''τέως'' τον κ. Κύρκο, που λόγοι σεμνότητας για
την αγωνιστική του μέχρι προ ετών πορεία, δεν μας επιτρέπεται να
αναφερθούμε, όπως θα θέλαμε, στις δικές του εκ βαθέων εκμυστηρεύσεις.
Εξ άλλου η γενιά μου τραγούδησε με τη φυσαρμόνικά του και πώς να τα
ξεχάσεις αυτά! Η σύγκριση με τον γενναίο Γκορμπατσώφ όμως δεν είναι
απαγορευτική. Το ''γενναίος'' αναφέρεται στην ιδιότητά του ως μυστικού
αντικομουνιστή, που εκείνος διατυμπανίζει κατ’ επανάληψιν, πως ήταν από
την πρώτη στιγμή της εισόδου του στο ΚΚΣΕ. Ο Κύρκος δεν μπορεί να
θεωρηθεί γενναίος τέτοιου είδους και με την ίδια ευκολία, διότι δεν θα
εξηγούνταν έτσι οι εξορίες, οι φυλακές και οι ταλαιπωρίες του. Οι
δηλώσεις του όμως κρύβουν ένα παράπονο, τα ΜΜΕ έχουν προ πολλού και
φυσιολογικά πάψει να ασχολούνται μαζί του για τούτο και η εκρηκτική
προβολή με τις μετά προσοχής επιλεγμένες θέσεις, που πυροδότησαν
τη δημοσίευση.
Εάν όμως περιοριζόταν σε θέσεις πίστης στην παλαιά του ιδεολογία, ή
έλεγε αυτά του Αντωνιάδη, ποιος θα ασχολούνταν μ’ αυτά; Το ίδιο
και με τον Αντωνιάδη. Εάν έλεγε αυτά που είπε ο Κύρκος, ή πως τρέχει
από Μοναστηρίου εις εκκλησίαν, προσκυνώντας τα κόκαλα και κρανία που
υπάρχουν εν σορώ και μάλιστα σε αριθμό τέτοιον, που εμφανίζουν
πολυκέφαλους και πολύποδες κάποιους αγίους, θα τον φιλοξενούσαν
οι εφημερίδες και τα κανάλια;
Ο Κύρκος λοιπόν αντιδρώντας με αγανάκτηση στις εμβριθείς ερωτήσεις του
προβληματισμένου δημοσιογράφου, ανακράζει ανακουφισμένος πως, ευτυχώς
και δεν πέτυχε στη χώρα μας η ένοπλη αμφισβήτηση της κυριαρχίας της
αστικής τάξης. Σκεφτείτε λέει να είχαμε τον τάδε για Πρωθυπουργό και
ανατριχιάζει ο άνθρωπος. Βέβαια δεν περιορίζεται σε δημοσιογραφικού
τύπου αναθέματα, αλλά προέκυψε υβρεολόγιο επαχθές είναι η αλήθεια, εκ
του ασφαλούς όμως. Πεθαμένοι είναι οι καθυβριζόμενοι. Εξ άλλου
πώς θα ευχαριστήσει τον δημοσιογράφο και τον κ. Μητσοτάκη. Αλλά και
τους λοιπούς απομακρυνθέντας με μικρά και μεγάλα πηδηματάκια, ως ο
ίδιος, της επαράτου μαρξιστικολενινιστικής ιδεολογίας.
Περιποιήθηκε φυσικά και τον Ανδρέα Παπανδρέου, διότι εκείνος δεν του
έδινε σημασία. Ενώ ο ίδιος έτρεχε πίσω του να κάνουν μαζί τη μεγάλη
αλλαγή, να κυβερνήσουν και εν πάση περιπτώσει να ανταλλάξουν απόψεις ως
παλαιοί φίλοι, δεν ανταποκρινόταν ο Παπανδρέου. Βγαίνει τελικά
κάποιος αντιανδρεϊκός λυγμός αλλά όχι θανατηφόρος πλέον.
Οι διαφορές επομένως στους δύο τέως αυξάνονται. Ο ένας ευθαρσώς και
αναιδώς και με περισσή ειλικρίνεια και ωμότητα ο αθεόφοβος (στην
κυριολεξία) εκφράζει τις πεποιθήσεις του (και πολλών άλλων) περί
την ηγετική ομάδα της εκκλησίας, την αξιοποιούσαν το θρησκοληπτικόν
συναίσθημα και τις ειδωλολατρικές έξεις του λαού μας. Ο άλλος
συνεχίζων τον γλυκύ, εύκολο και πολλά προσφέροντα δρόμο της
απομάκρυνσης εκ της ''επαράτου'' ιδεολογίας ό,που εντρύφησε, εκδήλωσε
τον αποτροπιασμό του για το παρελθόν των άλλων κομμουνιστών και την
ανακούφισίν του, που δεν είναι ο λαός στην εξουσία, αλλά οι νέοι έστω
φίλοι του (και φίλοι του κ. Μητσοτάκη). Και αύριο ίσως οι
διόλου (επίσης) αρνηθέντες την φιλία του στέρεοι και ανυποχώρητοι
σοσιαλιστές, φιλολαϊκοί αγωνιστές και ηγέτες του ΠΑΣΟΚ μετά της Κυρίας
Δαμανάκη και του κ. Ανδρουλάκη. Αμήν.
Α. Κακαράς,
αρχιπλοίαρχος ε.α.
20 Δεκ. '06
Επιτρέπεται
η μετάδοση-αναδημοσίευση του περιεχόμενου του "Καλαμιού",
όταν αναφέρεται τ' όνομά του, με την ένδειξη
www.Kalami.net Συστήνετε, διαδίδετε
το
"Καλάμι"
Επιστροφή
στην πρώτη σελίδα
|
|
