|
|
|
|
Ελληνοαμερικανοί Λομπίστες: "Σύνολο αυτοπροβαλλόμενων ερασιτεχνών"
Του καθηγητή Πολιτικών Επιστημών ΝΙΚΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
Η θέση μου όλα αυτά τα χρόνια ήταν ότι
το αποκαλούμενο ελληνικό λόμπι στις Ηνωμένες Πολιτείες της
Αμερικής ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτο, αναποτελεσματικό, αικίνδυνο και
άσχετο προς την διαμόρφωση της εξωετερικής πολιτικής. Κατά συνέπεια,
δεν μπορούμε να πούμε ότι έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στην απάμβλυνση των
απειλών εναντίον της ελληνικής εθνικής ασφάλειας και των ελληνικών
συμφερόντων. Παρά ταύτα, υπό το φως αυτού που τελευταία φαίνεται σε
πανηγυρικό επίπεδο, πρέπει ν' αναθεωρήσω, έστω και μερικώς, τις απόψεις
μου.
Το ελληνοαμερικανικό λόμπι, όπου η κυριαρχία
των "επαγγελματιών Ελλήνων" είναι τώρα πιό εμφανής απ' όσο ήταν πριν
από μερικά χρόνια, είναι ακόμα αναποτελεσματικό και μπορεί να γίνει πιό
επικίνδυνο μακροπρόθεσμα. Ωστόσο καt' αρχάς πρέπει να γίνει ένας
διαχωρισμός: αυτό που είναι γνωστό ως "λόμπι" δεν πρέπει να συγχέεται
με τις μάζες της ομογένειας, της οποίας το ενδιαφέρον γιά την ευημερία
της Ελλάδας και του πολιτισμού της είναι πάντοτε υψηλό.
Στην διάρκεια των περασμένων χρόνων, επαγγελματίες
μέλη των ομάδων πίεσης κατάφεραν να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι
επηρεάζουν την αμερικανική πολιτική. Η ζημιά από αυτό θα μπορούσε να
προκύψει, αν οι 'Ελληνες που παράγουν πολιτική, υπερεκτιμούσαν τη
σημασία του λόμπι κι ανέχονταν μιά άστοχη αντίληψη των πολιτικών
επηρεασμού. Η ψευδαίσθηση είναι μιά επικίνδυνη κατάσταση, όταν τη
βλέπει κανείς σ' ένα γενικότερο πλαίσιο, ιδιαίτερα όταν: τα Βαλκάνια
επανα- βαλκανοποιούνται, η Ελλάδα όλο και περισσότερο λιβανοποιείται,
αποκαλύπτονται μεγάλα σχέδια αποεθνικοποίησης (και τελικά αφελληνισμού)
και η μετατροπή της Θεσσαλονίκης σε Χονγκ Κονγκ της Ευρώπης
παρουσιάζεται τώρα με τη φινέτσα μιάς ταινίας του Ντίσνεϊ.
'Ολα τα παραπάνω τείνουν να διευκολύνουν τους
σκοπούς των διεθνών κεφαλαιούχων, που προτιμούν να κλείνουν δουλειές σε
μιά περιοχή χωρίς σύνορα, που απλώνεται από τον Καύκασο ως την
Αδριατική. Αυτές οι μεγάλες τάσεις έχουν ξεφύγει της προσοχής μιάς
ομάδας πίεσης, που τώρα έχει προσβληθεί από τον ιό της μετασεισμικής
ελληνοτουρκικής διπλωματίας, συνδυασμένης με μιά φρενίτιδα γιά
"επιχειρηματικές συμφωνίες" και "ανάπτυξη".
Λυπάμαι που πρέπει να πω ότι οι αυτοαποκαλούμενοι
ηγέτες της ομογένειας, ερήμην των μαζών, αισθάνονται άνετα να παίξουν
ένα νέο ρόλο: να λειτουργήσουν ως ζώνες μετάδοσης ακίνδυνων υποσχέσεων
από Αμερικανούς αξιωματούχους (στις οποίες βρίσκουν πάντα βαθύτερα
νοήματα) και ως ενθουσιώδεις υποστηρικτές της "ευχάριστης" προσέγγισης
στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Ωστόσο, η εμπειρία μας υπαγορεύει να δοκιμάζουμε την
ικανότητα με βάση τ' αποτελέσματα, όχι τις υποθέσεις ή τις υποσχέσεις.
Αντί ν' ασκούν πίεση στην Ουάσιγκτον, πιέζουν την... Αθήνα
'Υστερα από 27 χρόνια ψευδαισθήσεων, το "ελληνικό λόμπι"
βρήκε ένα νέο τρόπο να φανεί χρήσιμο. Επαναπροσδιόρισε την επιρροή του
από την Ουάσιγκτον στην Αθήνα. Τώρα, αντί ν' ασκεί πίεση στο Στέητ
Ντηπάρτμεντ και το Λευκό Οίκο να σταματήσουν την υποκρισία και να
υποστηρίξουν την επιβολή του Διεθνούς Δικαίου στην Κύπρο, το Αιγαίο και
τα Βαλκάνια, παράγοντες της ομογένειας σπεύδουν στην Αθήνα, είτε
ανοίγοντας τον δρόμο, είτε συνοδεύοντας "ειδικούς απεσταλμένους". Και
κάθε φορά που αναγγέλλεται ο διορισμός ενός "ειδικού απεσταλμένου", το
ελληνικό λόμπι τραγουδάει σε ομοφωνία: "Αυτό είναι, τα καταφέραμε, νέες
σοβαρές πρωτοβουλίες γιά την Κύπρο και τα ελληνοτουρκικά θέματα τελικά
δρομολογούνται". Χωρίς να προκαλούν έκπληξη, όλες αυτές οι
"πρωτοβουλίες" συμπίπτουν συνήθως με τις αμερικανικές εκλογές και με
μιά αναίσχυντη απαίτηση γιά οικονομικές συνεισφορές από πολιτικούς όλων
των παρατάξεων. Ακτιβιστές και εκλεγμένοι Ελληνοαμερικανοί, με το
γερουσιαστή Πολ Σαρμπάνη στην κορυφή της λίστας, προσπαθούν τώρα να
πείσουν τους 'Ελληνες ηγέτες να βελτιώσουν το επενδυτικό κλίμα,
μειώνοντας τις εντάσεις στην περιοχή, όλα τα υπόλοιπα ζητήματα θα
λυθούν μόνα τους.
Τελευταία δεν ακούγονται ευδιάκριτα οι απαιτήσεις
γιά σταθερότητα στην πολιτική. Προφανώς το σλόγκαν "Η δουλειά της
Αμερικής είναι μπίζνες" καθοδηγεί εκείνους, των οποίων η πολιτική
σταδιοδρομία εξαρτάται από τις συνεισφορές των Ελλήνων και όσων
γεμίζουν τη ζωή τους με τα ελληνικά προβλήματα.
'Αλλη μιά δραματική αλλαγή τα τελευταία χρόνια είναι
η υπενοικίαση της προβολής των ελληνικών συμφερόντων σ' ένα πιό
"αποτελεσματικό λόμπι της Ουάσιγκτον". Προφανώς, είναι καθιερωμένη
πεποίθηση ανάμεσα στους 'Ελληνες λομπίστες ότι ο μόνος τρόπος να
επηρεάσουν την αμερικανική πολιτική θα ήταν να στηθούν (μετά τους
Τούρκους) στην πόρτα ενός "λόμπι με καλύτερες επαφές", να κάνουν τις
απαραίτητες ικεσίεςκαι να αποδείξουν ότι η Ελλάδα είναι πραγματικά μιά
πολυ-πολιτισμική κοινωνία, ανοίγοντας τις πόρτες της στους οικονομικούς
κοσμογυριστές, που αξιώνουν την ανάπτυξη με τα καζίνο.
Οι 'Ελληνες αξιωματούχοι θα έχουν δασκαλευτεί καλά
να μην παρερμηνεύσουν τα ετήσια μπαζάρ και τις πολιτικές εκστρατείες
εξεύρεσης χρημάτων ως απόδειξη επιρροής. Ωσαύτως, "επίσημες" προεδρικές
κοινοτοπίες και απαντήσεις σε παρακλητικά γράμματα δεν πρέπει να
θεωρηθούν ενδείξεις δεσμεύσεων γιά οτιδήποτε, ιδιαίτερα όταν αυτές οι
απαντήσεις προέρχονται από έναν πρόεδρο, ο οποίος θα παράγγελνε μιά
δημοσκόπηση τη μιά μέρα, προκειμένου ν' αποφασίσει τι θα πιστεύει την
επόμενη.
Τι έγινε στα 27 χρόνια "δράσης" του λόμπι
Θα πρέπει να υπάρξει μιά εξαρχής συμφωνία σχετικά με
το πως θα μετράμε την επιτυχία, όταν μιλάμε γιά δημόσια θέματα. Ιδού
κάποια από τα προβλήματα που έχω εγώ, σχετικά με ό,τι το ελληνικό λόμπι
ισχυρίζεται ότι έχει πετύχει: 'Υστερα από 27 χρόνια δράσης, το μόνο
χειροπιαστό πράγμα που παρατηρούμε είναι ο διορισμός 12 "ειδικών
απεσταλμένων", που όλοι είχαν τοποθετηθεί γιά να λύσουν το κυπριακό
πρόβλημα.
Επίσης, κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου (αν και
αξιόλογα ποσά έχουν επενδυθεί γιά να "διαφωτίσουν" την αμερικανική
κοινή γνώμη), οι 'Ελληνες απέτυχαν ν' αποσπάσουν μιά αξιοπρεπή απάντηση
στο ερώτημα γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες αγνοούν 98 ψηφίσματα του
Συμβουλίου Ασφαλείας και 14 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ενώ είναι
προετοιμασμένες να διαθέσουν, με αντάλλαγμα, την αεροπορία τους στον
Απελευθερωτικό Στρατό του Κοσσυφοπέδιου;
'Ενα τέταρτο του αιώνα από την πρώτη και μοναδική,
ισχυρή εμφάνιση του Ελληνισμού στην Ουάσιγκτον, η Κύπρος παραμένει
κατεχόμενη και διαιρεμένη, το Αιγαίο απειλείται, η Βόρεια 'Ηπειρος
συστηματικά απογυμνώνεται από τους κατοίκους της, ένα μικρό κράτος στο
Βορρά προκαλεί κι επιμένει ν' απαλλοτριώσει τα σύμβολα του ελληνικού
πολιτισμού και ο ιστορικός σύμμαχος της Ελλάδας στα Βαλκάνια, το
σερβικό έθνος, γίνεται αντικείμενο βανδαλισμών χωρίς τιμωρία των ενόχων.
Βεβαίως, έχει βελτιωθεί η "πρόσβαση" στο Λευκό
Οίκο, γιά 'Ελληνες που προφανώς δεν θέτουν ερωτήματα, αν κρίνουμε από
τις νύχτες που κοιμήθηκαν στην"κρεβατοκάμαρα του Λίνκολν". Αλλά, σε
σύγκριση με άλλα λόμπι, με τους Αλβανούς γιά παράδειγμα, οι 'Ελληνες
λομπίστες μοιάζουν μ' ένα σύνολο αυτοπροβαλλόμενων ερασιτεχνών.
Μακαρίως επιλήσμονες των βαλκανικών σχεδίων της Ουάσιγκτον, που όλοι
νομίζαμε ότι θάφτηκαν στους πρώτους Βαλκανικούς Πολέμους.
Επιτρέπεται
η μετάδοση-αναδημοσίευση του περιεχόμενου του "Καλαμιού",
όταν αναφέρεται τ' όνομά του, με την ένδειξη
www.Kalami.net
Συστήνετε, διαδίδετε το
"Καλάμι"
Επιστροφή στην πρώτη σελίδα
|
|
